Abdulcabbarın şairliyi

İngilabın ilk illerinde Şekide genc şairlerin kiçik bir teşkilatı yaradılmışdı.Teşkilata merhum professor E.Demirçizade rehberlik edirdi.

Abdulcabbar eşitmişdi ki,hemin teşkilatın iyirmi yeddi üzvü var.Bir gün o,yolda E.Demirçizadeye rast gelib demişdi:

-Ay Demirçi,axı men de şe'r yazıram,nolar meni de teşkilatoza üzv yazın da!..

Demirçizade bu sözlerin zarafat olduğunu bile bile ciddiyyetle demişdi:

-Sabah saat 12-de meşğelemiz olacag.Şe'rlerinden getir oxu,beyenilse,seni de üzv gebul ederik.

Seheri gün genç şairler kluba yığışarken Abdulcabbarı da öz aralarında görende teeccüb etdiler. Demirçizade işare ile onları başa saldı ki,sebrli olsunlar.

Meclisde genc şairler yeni şe'rlerini oxuyurlar.Gızğın mubahiseler gedir.Axırda sedr sözü Abdulcabbara verib şe'rlerini oxumağı teklif edir.Abdulcabbar cibinden bir-iki ezik-üzük kağız çıxarıb birinci şe'rini oxumağa başlayır.

-Buxarı, ay buxarı, Tüstü çıxır yuxarı...

Gülüşme gopur...Genc şairlerden biri onun sözünü keserek:

Ay Abcabbar,bu ki,melum şe'rdi,-deyir.

-Yaxşı,ayrısını oxuyaram-deye Abdulcabbar boğazını arıtlayıb oxumağa başladı:

-Gılınc kimi kesir şaxta, Bülbül oturub budaxda...

Bu defe sedr Abdulcabbarın sözünü kesib dedi:

-Heç gışda da bülbül olur?...

Yene gülüşme gopdu.

Abdulcabbar halını pozmadan:

-Ay Demirçi,habboyda şeherin iyirmi yeddi şairi olanda onun iyirmi sekkizincisi heble olar da...

Eklenme: 2005-03-02
Kategori:
Yazan: Azerbaycanli
Hit: 1918
[ Geri Dön | Sevdiklerinize gönderin | Yazdırın ]