  |
| Əvvəlki mövzu :: Sonrakı mövzu |
| Müəllif |
Mesaj |
yesterday
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Feb 14, 2007
Mesajlar: 623
5808.1 Xal
|
 Göndərilib: B.e. Apr. 30, 2007 10:10 pm Mesaj mətni: |
 |
|
| yeshu yazıb: |
| 12 gün önce ağladım... arkadaşımı kaybedince... |
Mende en son arkadaşım arkadaşını kaybedince ağladım ondan önce ağlamayalı kaç yıl geçti bilmiyorum... 8) |
|
| Əvvələ qayıt |
|
yesterday
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Feb 14, 2007
Mesajlar: 623
5808.1 Xal
|
| Göndərilib: B.e. Apr. 30, 2007 10:16 pm Mesaj mətni: |
|
|
| mystrey yazıb: |
| yesterday yazıb: |
| yeshu yazıb: |
| yesterday yazıb: |
| mystrey yazıb: |
Forumun en dibine kaçtık buldunuz bizi dedikki kimse buraya bakmaz  bacılar dertleşek  |
Yooxx bizden kaçabilmek olmaz axı, hardadır bacılarımızı inciden heyasızlar :hang: :hang: :hang: |
'The Bacanaks' kendini üzgün hissedenlerin yanındadır... bu nedenle buraya da geldik...  |
DÜZDÜR 
THE BECENAKS 8) (Bacanaksın ingilizcesinin azericesi becenaks) 8) 8) |
bacanalar ve bacılar olduk en son nezaman agladınız onu söyleyin bari |
Peki bacılar en son siz ne zaman ve neden ağladınız söyleyin bakalım? |
|
| Əvvələ qayıt |
|
fidan494
.
Daxil ol: Dec 25, 2006
Mesajlar: 1539
30479.8 Xal
|
| Göndərilib: ç.a. May 01, 2007 1:21 am Mesaj mətni: |
|
|
| 3 gün evvel. Azacıq gözlerim yaşardı. Yatmış hisslerim oyanmışdı |
|
| Əvvələ qayıt |
|
Elif
Decel Şirine
Daxil ol: Feb 21, 2007
Mesajlar: 5167
93092.0 Xal
|
|
| Əvvələ qayıt |
|
Ahdes
Duygusal
Daxil ol: Jan 04, 2007
Mesajlar: 2201
50389.3 Xal
|
| Göndərilib: ç.a. May 01, 2007 2:11 am Mesaj mətni: |
|
|
| Ağlamam yüreğime gömdüğüm yıldızları yürek yordamıyla gözlerime sunmam. Beni en çok çaresizlik ve kaybedim ağlatır.Bir sevinçte ağlamak nasıl bir duygu bilemedim ama çok kolay ağlayabilirim onu biliyorum.İnsanın kendini ifade edememesi yanlış algılanması buda çaresizlik olsa gerek.Bazen kendime bile çok katı olabiliyorum bu katılık bi kalkan olsa gerek bana.kolay aglayabilmemde benim kendime samimiyetim olsa gerek.bende en son 2 akşam önce agladım. |
|
| Əvvələ qayıt |
|
yesterday
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Feb 14, 2007
Mesajlar: 623
5808.1 Xal
|
| Göndərilib: ç.a. May 01, 2007 4:06 pm Mesaj mətni: |
|
|
Bu sabah bir kadın işe yeni başladı, usülen tanıştırmak için getirdiler adın ne dedim, söyledi. Nerelisin dedim ben Çeçenim dedi...
50 yaşlarında çok yırpranmış görünüyordu...
Otur bakalım dedim bir şeylar vardı, hissetmiştim...
Ben sordukça anlattı, anlattıklarının özeti,
Çeçen asıllıyım, Karabağda Hocalıda yaşıyordum. Yoldaşım Azerbaycanlıydı. Hocalı katilamında okul bahçesine bomba düştü. 4 çocuğum vardı biri öldü. Evlat acısını öğrendim. Sonra kocam tank şoförüydü şehit düştü, 27 yaşındaydım, savaşta beyimi kaybettim. Üç çocuğumla Çeçenistana baba evine dönmek istedim. Babam kabul etmedi, dediki sen evden çıktın artık. Ama dedim benim beyim şehit oldu, bizde adet böyle dediler. Bende siz benim dirimi kabul etmediniz bende ölünüze gelmeyeceğim dedim. Bizi Baküde istemediler, trenlerde yaşıyorduk. ( orada kaçgınların yaşadığı kaldığı yerleri, okulları biliyorum ) Hayat çok zordu, Nahcivana göçtüm üç çocuğuma bakmaya çalışıyordum ama iş yoktu, hayat zordu. Bir adam çıktı karşıma Türkiye'den gelmiş. Dedi ki benim bir ceketim var başka bir şeyim yok benimle gelir misin? Türkiye'de çobanlık yaparmış, samimi bir adamdı. Kakltım geldim 17 yıldır Türkiyede yaşıyorum üç çocuğumu evlendirdim. Buradayken anamda babamda öldü onlarıda kaybettim. Bende onların ölüsüne gitmedim. İnsan her şeyi bırakabiliyor her şeyden vaz geçebiliyor amma evlatlarından vaz geçemiyor. Bu beyimden olan çocuğum 15 yaşında o da okula gidiyor, aşçılık kurslarına gidiyor aşçı olacak ben daha çok okusun isterdim amma, hem çalıştı hem de...
Beyini seviyor musun diye sordum.
Seviyorum ya dedi üç çocuğumu beraber büyüttük evlendirdik...
Bu kadın bulaşıkçı olarak işe girdi, aslında 42 yaşındaymış, şehit edilen çeçen liderin kendisinin amca oğlu olduğunu söyledi, yaşadığı bunca acıya rağmen, gözlerindeki derin bakışlarıyla, hayata karşı öyle dik duruyordu ki...
O anlatırken onu bana getiren şefi konumundaki bayanın gözleri doldu ve tüylerim diken diken oldu dedi gözleri ıslanırken....
Acılarımızı bir kere daha düşünelim......................................... |
|
| Əvvələ qayıt |
|
KhaoS
Yeni Forumçu
Daxil ol: Apr 30, 2007
Mesajlar: 24
755.9 Xal
|
| Göndərilib: ç.a. May 01, 2007 10:13 pm Mesaj mətni: |
|
|
| Sevdiğimin kokusunu özlediğimde ağladım. Anladım ki gözyaşlarım o kokuyordu... |
|
| Əvvələ qayıt |
|
Elif
Decel Şirine
Daxil ol: Feb 21, 2007
Mesajlar: 5167
93092.0 Xal
|
|
| Əvvələ qayıt |
|
zafercan
Qızışan Üzv
Daxil ol: Jan 01, 2007
Mesajlar: 263
Şəhər/ölkə: Türkiye Cumhuriyeti.
1868.4 Xal
|
| Göndərilib: C. May 04, 2007 4:25 pm Mesaj mətni: |
|
|
| yesterday yazıb: |
Bu sabah bir kadın işe yeni başladı, usülen tanıştırmak için getirdiler adın ne dedim, söyledi. Nerelisin dedim ben Çeçenim dedi...
50 yaşlarında çok yırpranmış görünüyordu...
Otur bakalım dedim bir şeylar vardı, hissetmiştim...
Ben sordukça anlattı, anlattıklarının özeti,
Çeçen asıllıyım, Karabağda Hocalıda yaşıyordum. Yoldaşım Azerbaycanlıydı. Hocalı katilamında okul bahçesine bomba düştü. 4 çocuğum vardı biri öldü. Evlat acısını öğrendim. Sonra kocam tank şoförüydü şehit düştü, 27 yaşındaydım, savaşta beyimi kaybettim. Üç çocuğumla Çeçenistana baba evine dönmek istedim. Babam kabul etmedi, dediki sen evden çıktın artık. Ama dedim benim beyim şehit oldu, bizde adet böyle dediler. Bende siz benim dirimi kabul etmediniz bende ölünüze gelmeyeceğim dedim. Bizi Baküde istemediler, trenlerde yaşıyorduk. ( orada kaçgınların yaşadığı kaldığı yerleri, okulları biliyorum ) Hayat çok zordu, Nahcivana göçtüm üç çocuğuma bakmaya çalışıyordum ama iş yoktu, hayat zordu. Bir adam çıktı karşıma Türkiye'den gelmiş. Dedi ki benim bir ceketim var başka bir şeyim yok benimle gelir misin? Türkiye'de çobanlık yaparmış, samimi bir adamdı. Kakltım geldim 17 yıldır Türkiyede yaşıyorum üç çocuğumu evlendirdim. Buradayken anamda babamda öldü onlarıda kaybettim. Bende onların ölüsüne gitmedim. İnsan her şeyi bırakabiliyor her şeyden vaz geçebiliyor amma evlatlarından vaz geçemiyor. Bu beyimden olan çocuğum 15 yaşında o da okula gidiyor, aşçılık kurslarına gidiyor aşçı olacak ben daha çok okusun isterdim amma, hem çalıştı hem de...
Beyini seviyor musun diye sordum.
Seviyorum ya dedi üç çocuğumu beraber büyüttük evlendirdik...
Bu kadın bulaşıkçı olarak işe girdi, aslında 42 yaşındaymış, şehit edilen çeçen liderin kendisinin amca oğlu olduğunu söyledi, yaşadığı bunca acıya rağmen, gözlerindeki derin bakışlarıyla, hayata karşı öyle dik duruyordu ki...
O anlatırken onu bana getiren şefi konumundaki bayanın gözleri doldu ve tüylerim diken diken oldu dedi gözleri ıslanırken....
Acılarımızı bir kere daha düşünelim......................................... |
bu beni çok etkiledi abi,bir sorum var kendisine iletirmisiniz cevabını alıncada burada paylaşabilirmisiniz.
neden karabağdan gelenler baküde istenmemiş ve vagonlarda kalmak mecburiyetinde bırakılmışlar.? |
|
| Əvvələ qayıt |
|
yesterday
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Feb 14, 2007
Mesajlar: 623
5808.1 Xal
|
| Göndərilib: C. May 04, 2007 6:12 pm Mesaj mətni: |
|
|
| zafercan yazıb: |
| yesterday yazıb: |
Bu sabah bir kadın işe yeni başladı, usülen tanıştırmak için getirdiler adın ne dedim, söyledi. Nerelisin dedim ben Çeçenim dedi...
50 yaşlarında çok yırpranmış görünüyordu...
Otur bakalım dedim bir şeylar vardı, hissetmiştim...
Ben sordukça anlattı, anlattıklarının özeti,
Çeçen asıllıyım, Karabağda Hocalıda yaşıyordum. Yoldaşım Azerbaycanlıydı. Hocalı katilamında okul bahçesine bomba düştü. 4 çocuğum vardı biri öldü. Evlat acısını öğrendim. Sonra kocam tank şoförüydü şehit düştü, 27 yaşındaydım, savaşta beyimi kaybettim. Üç çocuğumla Çeçenistana baba evine dönmek istedim. Babam kabul etmedi, dediki sen evden çıktın artık. Ama dedim benim beyim şehit oldu, bizde adet böyle dediler. Bende siz benim dirimi kabul etmediniz bende ölünüze gelmeyeceğim dedim. Bizi Baküde istemediler, trenlerde yaşıyorduk. ( orada kaçgınların yaşadığı kaldığı yerleri, okulları biliyorum ) Hayat çok zordu, Nahcivana göçtüm üç çocuğuma bakmaya çalışıyordum ama iş yoktu, hayat zordu. Bir adam çıktı karşıma Türkiye'den gelmiş. Dedi ki benim bir ceketim var başka bir şeyim yok benimle gelir misin? Türkiye'de çobanlık yaparmış, samimi bir adamdı. Kakltım geldim 17 yıldır Türkiyede yaşıyorum üç çocuğumu evlendirdim. Buradayken anamda babamda öldü onlarıda kaybettim. Bende onların ölüsüne gitmedim. İnsan her şeyi bırakabiliyor her şeyden vaz geçebiliyor amma evlatlarından vaz geçemiyor. Bu beyimden olan çocuğum 15 yaşında o da okula gidiyor, aşçılık kurslarına gidiyor aşçı olacak ben daha çok okusun isterdim amma, hem çalıştı hem de...
Beyini seviyor musun diye sordum.
Seviyorum ya dedi üç çocuğumu beraber büyüttük evlendirdik...
Bu kadın bulaşıkçı olarak işe girdi, aslında 42 yaşındaymış, şehit edilen çeçen liderin kendisinin amca oğlu olduğunu söyledi, yaşadığı bunca acıya rağmen, gözlerindeki derin bakışlarıyla, hayata karşı öyle dik duruyordu ki...
O anlatırken onu bana getiren şefi konumundaki bayanın gözleri doldu ve tüylerim diken diken oldu dedi gözleri ıslanırken....
Acılarımızı bir kere daha düşünelim......................................... |
bu beni çok etkiledi abi,bir sorum var kendisine iletirmisiniz cevabını alıncada burada paylaşabilirmisiniz.
neden karabağdan gelenler baküde istenmemiş ve vagonlarda kalmak mecburiyetinde bırakılmışlar.? |
Zafercan bu sorunu bildiğim kadarı ile ben cevaplayabilirim -oralarda kalmış ve yaşamış biri olarak- belki azeri arkadaşlardanda cevap yazan çıkabilir.
Bakünün nüfusu malum ve hangi şehre 1 milyon göçmen gelse orada hayat felç olur ve üstelik karabağdan göçenlerin çoğu tarımla uğraşan insanlar ve onlara baküde gaçgın diyorlar. Olayın hem ekonomik hemde sosyolojik boyutu var. Ekonomik olarak o günlerde Azerbaycan hükümetinin imkanları bu güne göre çok daha sınırlıydı bir devlet politikası olarak karabağdan gelenleri dışlamadılar ancak kendi vatandaşına yeterli imkanı sağlamakta zorlanan bir devlet hiç hesapta olmayan bir milyon insan için ne yapabilirdi? Bu insanlar baküdeki tren vagonlarında yatıp kalktılar sonra devlet onlara bakü dışında ev verdi ancak tabi bu verdiği evler yeni evler lojmanlar değil. -Bizim en kötü durumdaki köy okullarımız gaçgınların yaşadıkları ve öğrenim gördükleri okulların yanında galatasaray lisesi gibi kalır.- Devlet kendi imkanlarına göre yardımcı olmaya çalıştı ama yalnız barınacak yer sağlamaklada olmuyor iş problemi daha doğrusu işsizlik problemi başka bir sorun oldu. Sonra oradan gelenlere sanırım topraklarını bırakıp geldikleri için halk biraz soğuk ve suçlayıcı gözle baktı. Sana burda yazdıklarım orada çok açık konuşulan ve söylenen şeyler değil ama dediğim gibi hem ekonomik hemde sosyolojik problemler oldu... Her şeyini bırakıp gelen bir milyon insan... Kendi topraklarını bırakıp gelen bir milyon insan... Bu gün düne göre şartlar biraz daha iyi ve ben Azerbaycanın önümüzdeki on yıl içinde Türkiye'den çok daha iyi durumlara geleceğine samimi olarak inanıyorum. Bunuda belirtmeliyim. |
|
| Əvvələ qayıt |
|
zafercan
Qızışan Üzv
Daxil ol: Jan 01, 2007
Mesajlar: 263
Şəhər/ölkə: Türkiye Cumhuriyeti.
1868.4 Xal
|
| Göndərilib: C. May 04, 2007 8:31 pm Mesaj mətni: |
|
|
| bilgilendirmeniz için teşekkürler,onlar bizim soydaşlarımız tabi insan üzülüyor isteristemez inşallah azerbaycanın ekonomsi güzel olur bizim tek dost ve kardeş ülkemiz azerbaycan. |
|
| Əvvələ qayıt |
|
yesterday
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Feb 14, 2007
Mesajlar: 623
5808.1 Xal
|
| Göndərilib: C. May 04, 2007 11:44 pm Mesaj mətni: |
|
|
| zafercan yazıb: |
| bilgilendirmeniz için teşekkürler,onlar bizim soydaşlarımız tabi insan üzülüyor isteristemez inşallah azerbaycanın ekonomsi güzel olur bizim tek dost ve kardeş ülkemiz azerbaycan. |
Bu gün yalnız Kafkasya'da değil tüm dünyada, Türkiye'ye ve Türk insanına en yakın olan ülke Azerbaycan'dır...
Orada, Bakude şehitler hıyabanını gezersen göreceksinki Bursadan, Erzurum'dan, Diyarbakır'dan, Samsun'dan gelen yüzlerce Türk askerinin mezarı vardır... Bu iki ülke kardeştir, her şeyiyle kardeştir... |
|
| Əvvələ qayıt |
|
Elif
Decel Şirine
Daxil ol: Feb 21, 2007
Mesajlar: 5167
93092.0 Xal
|
| Göndərilib: B.e. May 07, 2007 3:46 pm Mesaj mətni: |
|
|
Bugünlerde çok ağlıyorum. Dün akşam yine ağladım 
Ölümsüz kahramanları izlerken. Zaten o programı ne zaman izlesem ağlıyorum. İlk sahnede başlıyorum hıçkırmaya
Sonra odama gönderiyorlar beni.
_________________
Adminleri çıldırtmanın yollarını öğrenin
Ya da
Forum Kurallarını Okuyun
|
|
| Əvvələ qayıt |
|
adem52
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Jan 17, 2007
Mesajlar: 622
Şəhər/ölkə: ordu fatsa istanbul türkiye
9630.8 Xal
|
| Göndərilib: ç.a. May 08, 2007 5:44 am Mesaj mətni: |
|
|
BEN UZUN ZAMANDIR AĞLAMADIM BAZEN GÖZLERİMİN ISLANDIĞI ANLAR OLMUŞTUR AMA KENDİMİ TUTARIM ERKEKLER AĞLAMAZ EN AZINDAN AĞLAMAMAYA ÇALIŞMALI
_________________
herzaman doğruyu söyle ne dediğini hatırlamak zorunda kalmassın |
|
| Əvvələ qayıt |
|
follow_me
Fəal İstifadəçi
Daxil ol: Feb 11, 2007
Mesajlar: 741
Şəhər/ölkə: From the hell
12838.3 Xal
|
| Göndərilib: çər. May 09, 2007 4:06 am Mesaj mətni: |
|
|
bazen geçmişe özlem duyduğum zaman ağlarım bazen ağlamak isterim ama yapamıyorum yokmu yardım eden  |
|
| Əvvələ qayıt |
|
|
|
Bu forumda yeni mövzu aça bilməzsiniz.
Bu forumdakı mesajlara cavab verə bilməzsiniz.
Bu forumdakı mesajlarınızı düzəldə biməzsiniz.
Bu forumdakı mesajlarınızı silə bilməzsiniz.
Bu forumdakı sorğularda səs verə bilməzsiniz.
|
|
